ดาวคนละดวง

คอลัมน์ ชั้น 5 ประชาชาติ
สาโรจน์ มณีรัตน์

ต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่งว่า กลวิธีการบริหารธุรกิจในปัจจุบันมีความซับซ้อนเกินยากที่จะคาดเดา เพราะบางทีกิจการที่ดำเนินอยู่ในคนรุ่นหนึ่ง แต่พอถึงคนอีกรุ่นหนึ่งกลับไม่อยากดำเนินการต่อ โดยอ้างว่าธุรกิจที่ทำอยู่ในปัจจุบันยากเกินไปสำหรับเขา ใหญ่เกินไปที่จะดูแลและบริหารได้ทั้งหมด หรือมองเห็นว่าธุรกิจที่ทำอยู่ไม่ทันสมัย

ล้าหลังเกินไป

ดังนั้น หากคนรุ่นผม, ฉัน, เธอ จะเข้ามาบริหารธุรกิจต่อจากคนรุ่นพ่อ-แม่ ผม, ฉัน, เธอ จึงอยากจะดำเนินธุรกิจในรูปแบบใหม่มากกว่า ถ้าเห็นด้วยทำ แต่ถ้าไม่เห็นด้วย ขอแยกเส้นทางไปสร้างดาวคนละดวงดีกว่า เพราะไม่อยากให้ใครมาตำหนิได้ว่าที่บริหารธุรกิจอยู่ได้เป็นเพราะรุ่นพ่อ-แม่สร้างมา หรือประสบความสำเร็จในธุรกิจได้เพราะพ่อ-แม่กรุยทางมาก่อน

นักธุรกิจรุ่นใหม่หลายคนคิดแบบนี้

คิดในมุมของตัวเอง

โดยลืมไปว่าสิ่งที่คนรุ่นพ่อ-แม่ หรือปู่-ย่า-ตา-ยายสร้าง ต่างผ่านความยากลำบากมาอย่างไรบ้าง ล้มเหลวไม่รู้กี่ครั้งกว่าจะยืนได้ในทุกวันนี้ ผมเคยถามนักธุรกิจรุ่นใหม่หลายคนว่ารู้เรื่องราวเหล่านี้บ้างไหม ?

รู้…เขาตอบ

แล้วทำไมไม่สานต่อธุรกิจล่ะ ในเมื่อคุณภาพการศึกษาของคุณก็ดีกว่าพวกเขา เรียนหนังสือจบจากต่างประเทศ พูดภาษาอังกฤษเป็น ใช้เทคโนโลยีก็เป็น ทั้งยังมีคอนเน็กชั่นกับเหล่าบรรดาเพื่อน ๆ จากโรงเรียนและมหาวิทยาลัยชั้นดีอีกหลายแห่ง อยากหาประสบการณ์ภายนอกก่อน…เขาตอบ

ผมเลยถามต่อว่าไปทำอะไร ?

ก็ทำงานบริษัทเอกชนสัก 1-2 ปีเพื่อเรียนรู้ขอบข่ายงานธุรกิจในระดับสากล เพื่อนำมาต่อยอดในอนาคต หรือไม่ก็ลองทำธุรกิจของตัวเองก่อน ถ้าประสบความสำเร็จก็ทำต่อ แต่ถ้าไม่…ค่อยกลับไปทำธุรกิจของครอบครัว นักธุรกิจรุ่นใหม่ที่คิดแบบนี้มีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผมเคยมีรุ่นน้องคนหนึ่งจบมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำของเมืองไทยในระดับปริญญาตรี และไปจบปริญญาโทที่เมืองบอสตัน สหรัฐอเมริกา กลับเมืองไทยเธอเลือกทำงานบริษัทที่ปรึกษา ทำอยู่สักระยะหนึ่งเธอก็ลาออกแล้วไปเล่นหุ้น ทำธุรกิจเพนต์เล็บในห้างสรรพสินค้า เปิดยิมเนเซียมเล็ก ๆ สำหรับสอนมวยไทยให้แก่เด็ก ๆ ในห้างสรรพสินค้ากลางกรุง และตอนนี้เปิดร้านอาหารสไตล์ปิ้งย่างเกาหลีแถวสยามสแควร์

ช่วงโควิดผ่านมาธุรกิจของเธอกระทบอยู่บ้าง แต่สายป่านเธอยาวจึงพอให้อยู่รอดได้ ที่สำคัญธุรกิจครอบครัวทำอสังหาริมทรัพย์ เธอบอกผมว่า ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในการสร้างบ้านเดี่ยว คอนโดมิเนียมของที่บ้านเป็นของตาย ตอนนี้ธุรกิจของครอบครัวยังดำเนินต่อไปได้เรื่อย ๆ ไม่มีอะไรน่าห่วง

จะกลับไปทำวันไหนก็ได้

เพราะป๋ากับม่ายอมให้ทำอยู่แล้ว

แต่การที่ออกมาผจญภัยด้วยการทำธุรกิจเล็ก ๆ ของตัวเองนี่สนุกกว่า เพราะได้คิดเอง ลงทุนเอง กำไร-ขาดทุนเอง และไหนจะต้องติดต่อขอกู้เงินจากแบงก์เอง รวมไปถึงการติดต่อขอเช่าพื้นที่ของห้างสรรพสินค้าในการดำเนินธุรกิจ เป็นอะไรที่ทำให้เรารอบรู้มากขึ้น พูดง่าย ๆ ขอทำในสิ่งที่ตัวเองรักก่อน ธุรกิจของครอบครัวทุกอย่างถูกเซตเป็นระบบอยู่แล้ว เราเข้าไปเสียบตอนไหนก็ทำได้ทันที เพราะเราคุ้นชินมาตั้งแต่เด็ก ๆ

ผมแย้งเธอไปว่า…แต่มีโครงการบ้านเดี่ยวหลายโครงการ รวมถึงคอนโดมิเนียมอีกหลายทำเล ต่างต้องการรูปแบบการใช้ชีวิตที่ตอบสนองคนรุ่นใหม่นะ

เธอก็เป็นคนรุ่นใหม่น่าจะเอามุมมองการใช้ชีวิตของคนรุ่นใหม่เข้าไปผสมผสานในการออกแบบบ้านเดี่ยวและคอนโดมิเนียมนะ เธอหัวเราะและบอกว่า…

เดี๋ยวนี้รูปแบบการใช้ชีวิตของคนรุ่นใหม่หรือคนรุ่นเก่ามีความหลากหลาย ดังนั้น การออกแบบบ้านเดี่ยวหรือคอนโดมิเนียมจึงต้องมีความหลากหลายไปด้วย ต้องตอบสนองการอยู่อาศัยของคนมากที่สุด

และปัจจุบันคนรุ่นใหม่มักจะออกไปสร้างครอบครัวใหม่ของตัวเอง ฉะนั้น จะเห็นว่าแต่ละโครงการจึงพยายามนำเสนอรูปแบบการใช้ชีวิตของคนรุ่นใหม่ทุกรูปแบบเข้าไปผสมผสาน ไม่ว่าจะเป็นฟังก์ชั่นของโฮมออฟฟิศ สีของผนังบ้าน พื้นผิวของวัสดุ

รวมไปถึงการจัดวางแต่ละฟังก์ชั่นให้เป็นส่วนสัดเพื่อแยกให้เห็นพื้นที่ของแต่ละส่วนน่าจะตอบสนองต่อการพักผ่อนอาศัย ความบันเทิงเริงรมย์ และการใช้ชีวิตแบบคนรุ่นใหม่โดยเฉพาะ

ที่จะต้องมีเรื่องของไฮเทคโนโลยีมาเกี่ยวข้องด้วย

ผลเช่นนี้จึงทำให้เธอมองว่าคงอีกไม่นานหรอกที่จะกลับไปดำเนินธุรกิจของครอบครัว

แต่ตอนนี้ขอเวลาสร้างดาวคนละดวงสักพัก เพราะยังไงต้องกลับไปช่วยเหลือครอบครัวอย่างแน่นอน ดังนั้น ใครก็ตามที่มีธุรกิจถือว่าโชคดีอย่างหนึ่ง เพราะไม่ว่าจะสานต่อหรือการออกไปสร้าง “ดาวคนละดวง” อย่างเธอล้วนทำให้ “ความฝัน” กลายเป็น “ความจริง” ได้ไม่ยาก

ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับคนคนนั้นด้วยว่า…จะจริงจังมากน้อยแค่ไหน ?